Korpohumanistka

  Z końcem roku z mapy Chorzowa zniknął Ośrodek Pomocy Osobom Uzależnionym i Ich Rodzinom przy Placu św. Jana. Oficjalna narracja magistratu? Klasyka gatunku: ekonomia, koszty modernizacji i bliżej nieokreślona „reforma systemu”. W wolnym tłumaczeniu z języka urzędowego na ludzki: „Zamknijmy to, bo nam się tabelki w Excelu nie spinają” . W tym samym czasie miasto z pełnym przekonaniem i bez mrugnięcia okiem dotuje program „Kibice Razem” , prowadzony przez Stowarzyszenie „NRŚL”. Cel? Profilaktyka rówieśnicza. Powstaje zatem pytanie czy w walce z głębokimi uzależnieniami chorzowskiej młodzieży ktoś w ratuszu celowo nie schował najsilniejszej broni – doświadczonych terapeutów – głęboko do urzędniczych szuflad OPS-u, żeby zrobić miejsce dla tańszej, wizerunkowej prowizorki? Kiedy wczytamy się w warunki miejskiego konkursu ofert na realizację zadania „Kibice Razem”, przed oczami staje nam majstersztyk urzędowej inżynierii. Za równe 50 000 zł , miasto oczekuje cudów. Stowarzyszenie ma w ...

Zdarzyło Wam się kiedyś pracować w zespole, w którym każdy uważał, że jego metoda zarządzania projektem jest jedyną słuszną, a projekt wspólnego wyjścia integracyjnego kończył się awanturą o to, czy iść na strzelnicę czy na malowanie przy winie? Wszyscy znamy to zmęczenie, kiedy zamiast dowozić tematy, tracimy energię na udowadnianie sobie nawzajem, kto ma większe prawo do zabierania głosu. A teraz wyjdźmy z pracy i spójrzmy szerzej. Na nasz kraj. Od lat w przestrzeni publicznej dominuje jeden wielki, męczący komunikat: „Drogie Polki, Drodzy Polacy” . Piękne, historyczne, podniosłe. Ale też... niesamowicie ciasne. Rezerwuje prawo do współdecydowania tylko dla tych, którzy mają odpowiedni kod genetyczny lub paszport z orzełkiem. Stawia grubą kreskę między „nami” a „nimi”. A gdybyśmy tak, wzorem dobrych, systemowych rozwiązań, zmienili tę ramę? Gdybyśmy zamiast o narodzie, zaczęli mówić o Mieszkańcach naszego pięknego kraju ? Różnica jest subtelna, ale zmienia absolutnie wszystko. Rodzin...

  Szanowni Państwo, usiądźcie wygodnie. Dziś w cyklu „Korpo-Mowa w Służbie Narodu” bierzemy na warsztat oficjalne oświadczenie magistratu w sprawie budowy parku handlowego przy ul. Katowickiej.  Zaczęło się od prostego, ale bardzo bolesnego pytania o przyszłość miasta. Ludzie z niepokojem zaczęli pisać o „przypieczętowaniu losu” kultowej ul. Wolności. Bo umówmy się – postawienie kolejnego zakupowego blaszaka z wielkim parkingiem tuż obok nowoczesnego muzeum to nie jest szczyt marzeń o zrównoważonym rozwoju. Mieszkańcy i radni zaczęli głośno wytykać brak wizji ekonomiczno-urbanistycznej, krótkowzroczność i – co zabolało najbardziej – kompletną bierność oraz milczenie władz miasta, w tym Miejskiego Urbanisty. W sieci pojawiło się też sporo chaosu informacyjnego, w tym plotki, że miasto oddało te tereny za bezcen albo że inwestor odkupił je bezpośrednio od syndyka. Gdy emocje sięgnęły zenitu, „drużyna Michałka” (czyli oficjalne kanały miasta i powiązani z nimi radni) postanowiła ...

  W świecie korporacyjnych kryzysów i public relations istnieje jedno złote narzędzie, które potrafi zmienić bieg każdej dyskusji: przeramowanie. To nic innego jak zmiana ramy pojęciowej, zmiana kontekstu, w jakim postrzegamy dane zjawisko.  "Ramy to struktury umysłowe, które kształtują nasze widzenie świata. Wpływają na cele, jakie sobie stawiamy, czynione przez nas plany, sposób naszego zachowania oraz na to czy rezultaty naszych działań oceniamy jako dobre czy złe. W polityce ramy kształtują nasze zasady społeczne oraz instytucje, które powołujemy do wprowadzania tych zasad. Zmiana ram (przeramowanie) zaowocuje przekształceniem tego wszystkiego. Przeramowanie jest zmianą społeczną"; napisał w swojej książce Nie myśl o słoniu. Jak język kształtuje politykę, która ostatnio wpadła mi w ręce George Lakoff. Książka ta zainspirowała mnie do przyjrzenia się temu w jaki sposób swoją wizję świata przedstawiają przeciwnicy aborcji, samozwańczo nazywający swój ruch pro-life. Czyli w ...

  W świecie publicznym istnieje jedna, niezwykle tania w utrzymaniu, a przy tym porażająco skuteczna technika zarządzania kryzysem wizerunkowym. Stara rzymska zasada mówi: „Śmiało oczerniaj, zawsze coś się przyczepi” . W wersji współczesnej, podwórkowo-korporacyjnej, brzmi to prościej: wylej na kogoś wiadro gówna, na pewno coś się przyczepi, a już na pewno będzie wszystkim śmierdzieć na kilometr. Wydarzenia które rozegrały się wokół inicjatywy referendalnej w Chorzowie to podręcznikowy pokaz tej strategii w mikroskali samorządowej. Obserwując to z boku, trudno nie odnieść wrażenia, że zamiast debaty o systemowym zarządzaniu miastem, zafundowano mieszkańcom spektakl, którego jedynym celem było odwrócenie uwagi od istoty problemu. Gdzie kończy się wyrażanie własnego zdania, a zaczyna ordynarne oblewanie gównem? Granica jest chirurgicznie ostra, choć PRowcy robią wszystko, by ją rozmyć: Wyrażenie własnego zdania skupia się na faktach i decyzjach. Przykład ad rem: „Wg. Inż. Freja...

  Byłam wczoraj w Krakowie. Głównym celem był Lost Generation Festival, na którym występowały zespoły z mojej młodości i naprawdę było to niesamowite uczucie posłuchać Offspring na żywo :) No ale zanim pogrążyłam się we wspomnieniach młodości odwiedziłam pierwszy raz w życiu Muzeum Czartoryskich. Jako wierna fanka obu części Vinci Juliusza Machulskiego nie mogłam sobie odmówić przyjemności obejrzenia Damy z gronostajem na żywo. I wiecie co? Za wyjątkiem Damy z gronostajem Leonardo da Vinci, Krajobrazu z miłosiernym Samarytaninem Rembrandta i Galerii sztuki starożytnej, wizyta w tym muzeum była dla mnie bardzo rozczarowującym doświadczeniem. Ale po kolei na podstawie referatu Gemini. Wszystko zaczęło się od księżnej Izabeli z Flemmingów Czartoryskiej (tak, tak; jej dziadek był tajnym pruskim radcą stanu - stąd to niepolskie nazwisko) . Po utracie przez Polskę niepodległości (III rozbiór), księżna postanowiła stworzyć miejsce, które uchroni polskie pamiątki historyczne przed znis...

Odpowiedź jest banalnie prosta. Bo szkodzi młodym umysłom! A na zdjęciu główny szkodnik, który jak wszyscy inni szkodnicy nie mogąc wziąć udziału w powstaniu listopadowym, napisał sobie usprawiedliwienie pod tytułem "Dziady część III"! Nareszcie nastąpiła ta cudowna chwila, kiedy jako dyplomowany magister filologii polskiej mogę się wyżyć na znienawidzonej przeze mnie epoce literackiej, na której od podstawówki wymagano uczenia się Pana Tadeusza na pamięć. Moja polonistka uważała, że skoro ona zna to na pamięć (bo od trzydziestu lat uczyła tego samego), to znaczy że czternastolatkowie też muszą. Może zacznijmy od tego czym jest romantyzm w literaturze światowej. A mianowicie jest to odwrót od wzorców klasycznych, które promowane były w antyku, w stronę legend północy i Szekspira. Poeci romantyczni od wzorców klasycznych woleli północne legendy o duchach i upiorach. Zamiast szukać inspiracji w antyku, szukali jej w podaniach ludowych. Z tych właśnie czasów  wywodzą się baśnie ...