Korpohumanistka

  W świecie publicznym istnieje jedna, niezwykle tania w utrzymaniu, a przy tym porażająco skuteczna technika zarządzania kryzysem wizerunkowym. Stara rzymska zasada mówi: „Śmiało oczerniaj, zawsze coś się przyczepi” . W wersji współczesnej, podwórkowo-korporacyjnej, brzmi to prościej: wylej na kogoś wiadro gówna, na pewno coś się przyczepi, a już na pewno będzie wszystkim śmierdzieć na kilometr. Wydarzenia które rozegrały się wokół inicjatywy referendalnej w Chorzowie to podręcznikowy pokaz tej strategii w mikroskali samorządowej. Obserwując to z boku, trudno nie odnieść wrażenia, że zamiast debaty o systemowym zarządzaniu miastem, zafundowano mieszkańcom spektakl, którego jedynym celem było odwrócenie uwagi od istoty problemu. Gdzie kończy się wyrażanie własnego zdania, a zaczyna ordynarne oblewanie gównem? Granica jest chirurgicznie ostra, choć PRowcy robią wszystko, by ją rozmyć: Wyrażenie własnego zdania skupia się na faktach i decyzjach. Przykład ad rem: „Wg. Inż. Freja...

  Byłam wczoraj w Krakowie. Głównym celem był Lost Generation Festival, na którym występowały zespoły z mojej młodości i naprawdę było to niesamowite uczucie posłuchać Offspring na żywo :) No ale zanim pogrążyłam się we wspomnieniach młodości odwiedziłam pierwszy raz w życiu Muzeum Czartoryskich. Jako wierna fanka obu części Vinci Juliusza Machulskiego nie mogłam sobie odmówić przyjemności obejrzenia Damy z gronostajem na żywo. I wiecie co? Za wyjątkiem Damy z gronostajem Leonardo da Vinci, Krajobrazu z miłosiernym Samarytaninem Rembrandta i Galerii sztuki starożytnej, wizyta w tym muzeum była dla mnie bardzo rozczarowującym doświadczeniem. Ale po kolei na podstawie referatu Gemini. Wszystko zaczęło się od księżnej Izabeli z Flemmingów Czartoryskiej (tak, tak; jej dziadek był tajnym pruskim radcą stanu - stąd to niepolskie nazwisko) . Po utracie przez Polskę niepodległości (III rozbiór), księżna postanowiła stworzyć miejsce, które uchroni polskie pamiątki historyczne przed znis...

Odpowiedź jest banalnie prosta. Bo szkodzi młodym umysłom! A na zdjęciu główny szkodnik, który jak wszyscy inni szkodnicy nie mogąc wziąć udziału w powstaniu listopadowym, napisał sobie usprawiedliwienie pod tytułem "Dziady część III"! Nareszcie nastąpiła ta cudowna chwila, kiedy jako dyplomowany magister filologii polskiej mogę się wyżyć na znienawidzonej przeze mnie epoce literackiej, na której od podstawówki wymagano uczenia się Pana Tadeusza na pamięć. Moja polonistka uważała, że skoro ona zna to na pamięć (bo od trzydziestu lat uczyła tego samego), to znaczy że czternastolatkowie też muszą. Może zacznijmy od tego czym jest romantyzm w literaturze światowej. A mianowicie jest to odwrót od wzorców klasycznych, które promowane były w antyku, w stronę legend północy i Szekspira. Poeci romantyczni od wzorców klasycznych woleli północne legendy o duchach i upiorach. Zamiast szukać inspiracji w antyku, szukali jej w podaniach ludowych. Z tych właśnie czasów  wywodzą się baśnie ...

W klasycznej teorii komunikacji spór kończył się tam, gdzie brakowało argumentów. W nowoczesnej patokomunikacji cyfrowej spór kończy się tam, gdzie zaczyna się „Zgłoś post” . Obserwujemy właśnie fascynujący, choć głęboko niepokojący proces: instrumentalizację mechanizmów ochrony . To, co miało nas chronić przed realną agresją, stało się najskuteczniejszym narzędziem cenzury. To „cyfrowe veto”, które nie wymaga inteligencji – wymaga jedynie zmasowanego klikania. Jako Korpohumanistka rzadko zajmuję się tematami, które nie mają drugiego dna. Kiedy jednak opublikowałam oświadczenie katowickiej Papugarni, a mój post został natychmiast zbanowany jako „mowa nienawiści”, zrozumiałam, że dotknęłam nerwu współczesnej cenzury. Historia tego miejsca to klasyczny przykład budowania czegoś z pasji, co pada ofiarą ideologicznego walca. Katowicka Papugarnia powstała jako przestrzeń edukacyjna, miejsce, gdzie kontakt z egzotyczną naturą miał uczyć wrażliwości. Przez lata była punktem na mapie Katowic,...

Tak sobie siedzę w tych przepisach dotyczących ochrony danych osobowych i dochodzą mnie wieści o wystąpieniu Pierwszej Damy Marty Nawrockiej na szczycie międzynarodowej koalicji "Kształtujemy razem przyszłość" zorganizowanej przez Pierwszą Damę USA Melanię Trump. Jednocześnie mam gdzieś tam z tyłu głowy weto Karola Nawrockiego dla ustawy wdrażającej unijny Akt o usługach cyfrowych, które to weto Pan Prezydent argumentował zagrożeniem dla wolności słowa w Internecie. No cóż. Tymczasem przypominam sobie kampanię hejterską w komentarzach pod filmikiem, na którym Kasia Nawrocka, najmłodsza latorośl Pary Prezydenckiej "flirtowała" z publicznością podczas ogłoszenia jej taty Prezydentem RP. Nie słyszałam żeby Pierwsza Dama w jakikolwiek sposób domagała się sprawiedliwości dla swojego dziecka. Tym bardziej, że sposobów na to ma wiele. Przede wszystkim Pierwsza Dama mogła wykorzystać RODO, jako najszybszą tarczę. Wizerunek dziecka jest jego daną osobową. Publikowanie go w k...

  W mojej poprzedniej analizie skupiłam się na „pięknie” (a raczej brzydocie) manipulacji. Jednak w jednym z komentarzy Pani Kariny padły słowa, które wymagają osobnego omówienia – nie przez pryzmat teorii komunikacji, ale przez pryzmat odpowiedzialności prawnej . Mowa o fragmencie dotyczącym „potwierdzonego info o naganie” dla pracownic sądu oraz zachęcie do „szperania w necie” w poszukiwaniu „usług” świadczonych przez osoby o tym samym nazwisku. Dlaczego to jest „wyższy level” toksyczności? Pułapka Pomówienia (Art. 212 k.k.): Podanie konkretnej informacji o ukaraniu dyscyplinarnym (naganie) to nie jest opinia. To stwierdzenie faktu. Jeśli ta informacja jest nieprawdziwa, mamy do czynienia z klasycznym zniesławieniem, które uderza w zaufanie niezbędne do wykonywania zawodu urzędnika sądowego. Uśmieszek „🙂” przy takiej informacji to dla sądu czytelny dowód na szczególne natężenie złej woli . „Szperanie w necie”, czyli szczucie rykoszetem: Sugerowanie powiązań rodzinnych i „usług...

  W jednym z poprzednich postów pisałam o tym, jak doznałam oświecenia na zajęciach z retoryki na studiach. Zawsze byłam taką osobą, którą łatwo przegadać. I bardzo mnie to irytowało, ponieważ nigdy nie byłam w stanie odeprzeć argumentów adwersarza, mimo że po czasie zawsze się okazywało, że adwersarz nie dążył wcale do tego aby merytorycznie przedstawić swoje stanowisko, tylko do tego żebym się zamknęła w sobie, niezależnie od tego czy mam rację czy nie. I właśnie wtedy, na czwartym roku studiów, na zajęciach, teraz już z profesor, Marią Barłowską, doznałam objawienia. Bo to właśnie wtedy się okazało, że to co stosowali moi adwersarze, to nie były argumenty merytoryczne, które świadczyłyby o tym, że jestem niedouczona jak mi się do tej pory wydawało, tylko że to moi oponenci stosowali sztuczki psychologiczne, mające za zadanie wizualnie (pod publiczkę) wygrać w dyskusji. Obecnie widzę, że te sztuczki są równie sprytnie stosowane przez trolli przeciwników referendum w Chorzowie. Z ...